Historia związku

Informacja o Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa

Związek skupia emerytów i rencistów po służbie w Państwowej Straży Pożarnej i jej poprzednikach, w tym w jednostkach organizacyjnych ochrony przeciwpożarowej gospodarki państwowej, oraz wdowy i wdowców po  strażakach PSP.

Do głównych celów Związku należą:

– integrowanie całego środowiska emerytów i rencistów służby pożarniczej, w tym wdów i wdowców po zmarłych strażakach, oraz umacnianie więzi ze strażakami czynnymi i ochotniczych straży pożarnych,

– pielęgnowanie bogatych tradycji  wyrastających z  głębokiego humanitaryzmu służby pożarniczej oraz  z czasów walki o niepodległość Polski, szczególnie podczas drugiej wojny światowej,

– stanie na straży interesów środowiska, zwłaszcza uprawnień w zakresie ochrony zdrowia, socjalno-bytowych i materialnych, a będących zadośćuczynieniem za niebezpieczną służbę  pożarniczą na rzecz społeczeństwa polskiego,

– czuwanie nad sprawiedliwą oceną dorobku wszystkich pokoleń zawodowych polskich strażaków, w tym także na obszarze zapobiegania pożarom i edukacji w zakresie postępowania zmierzającego do uniknięcia pożaru i na wypadek jego powstania,

– obrona godności i honoru służby pożarniczej,

– reprezentowanie środowiska wobec organów władzy państwowej, administracji rządowej i samorządowej oraz komendantów Państwowej Straży Pożarnej, w zakresie ustalonym właściwymi przepisami.

Związek realizuje swoje cele głównie przez:

– współdziałanie z komendantami Państwowej Straży Pożarnej,
– zdobywanie środków i funduszy na cele organizacyjne,
– współudział w pozyskiwaniu środków pomocowych związanych z leczeniem,
– organizowanie spotkań okolicznościowych związanych z tradycjami służby,
– organizowanie spotkań okolicznościowych dla własnego środowiska,
– podejmowanie działań interwencyjnych w sprawach nurtujących środowisko,
– prowadzenie działalności statutowej wynikającej z zapisów Statutu Związku,
– występowanie wobec władz, w żywotnych sprawach środowiska i jego reprezentowanie,
– wspieranie emerytów i rencistów i ich rodzin, w  rozwiązywaniu problemów życia codziennego,
– współpracę z pokrewnymi stowarzyszeniami, w rozwiązywaniu problemów środowiska.

Stowarzyszenie-Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej jest samodzielną organizacją, której działalność opiera się  na społecznej pracy jej członków. Tworzą ją:

– władze naczelne ( krajowe ),
– władze wojewódzkie (16 organizacji działających w poszczególnych województwach ),
– koła terenowe skupiające członków.

Władzami naczelnymi Związku są:
– Krajowy Zjazd Delegatów, Zarząd Główny i Główna Komisja Rewizyjna.

Władzami wojewódzkimi są:
– wojewódzki zjazd delegatów, zarząd wojewódzki i wojewódzka komisja rewizyjna.

Władzami koła są:
– walne zebranie, zarząd koła i komisja rewizyjna koła.

Powstanie i działalność Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej

Latem 1991 r. Sejm uchwalił ustawę o Państwowej Straży Pożarnej. Pośród wielu zapisów ustawy znalazł się taki, który dawał prawo strażakom do emerytury „policyjnej”, po spełnieniu przez nich określonych wymogów. Przepis dot. „policyjnej” emerytury odnosił się jednak do strażaków pełniących służbę  w momencie powstania formacji- Państwowa Straż Pożarna, tj. 1 lipca 1992 r. Zatem pozostawiał on poza nią, ponad 11-tysięczną grupę weteranów ( także rencistów ) pożarniczej służby, pozostającą na cywilnym zaopatrzeniu emerytalnym. W środowisku naszym zawrzało. Szczególnie wśród tych, którzy będąc w stanie spoczynku spełniali wszystkie inne wymogi stawiane w tym zakresie, przez ustawę z 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej. Wobec tak jaskrawej niesprawiedliwości rozgoryczeni ludzie podjęli kroki dla uzyskania  uprawnień „policyjnych”. Szukano pomocy u parlamentarzystów, rządu, Rzecznika Praw Obywatelskich, w kierownictwie PSP, Polskim Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów. Podnoszono problem na łamach prasy i antenach radiowych oraz telewizyjnych. Efektem działań było m. in. uchwalenie ustawy  o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy niektórych służb państwowych ( 8 października 1992r.). Niestety i ona nie „dała” wspomnianej grupie uprawnień policyjnych. W owym gorącym okresie, od 1 lipca 1991r. do 30 czerwca 1992r., przy szalejącej inflacji, nie waloryzowano świadczeń emerytalnych i rentowych. Na dodatek odebrano tej grupie dodatek ( wynosił on 15% świadczenia ) za pracę wykonywano w szkodliwych warunkach. Z czasem pojawiły się inne poważne problemy nękające wspomnianą grupę. Dotyczyły one głównie pozbawienia dodatków za pracę na własnym gospodarstwie rolnym czy nie uznawania orzeczeń o przyznanym inwalidztwie, w związku z pełnioną wcześniej służbą czy fatalnego funkcjonowania komisji lekarskich. Październikowa ustawa skłoniła wtedy wielu strażackich emerytów i rencistów pozostających na utrzymaniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, do zintensyfikowania działań zmierzających do osiągnięcia podstawowego celu- uzyskania świadczeń „policyjnych” i zrównania  w tym względzie z młodszymi kolegami. Działanie to  przyniosło dzięki staraniom senatora Jana Szafrańca z Białegostoku efekt taki, że w końcu w poprawionej ustawie znalazł się zapis , który uznawał za służbę w Państwowej Straży Pożarnej okresy zatrudnienia ( pełnienia służby ) w zawodowych jednostkach organizacyjnych, w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa, a także funkcjonariusza pożarnictwa, w terminie do dnia 31 stycznia 1992r.

Niestety ustawę zawetował prezydent Lech Wałęsa.

W  działaniach na rzecz uzyskanie uprawnień do policyjnego zaopatrzenia emerytalnego przez grupę strażackich „zusowców” pierwszoplanową rolę, tym okresie odegrało środowisko białostockie z płk poż. w st. spocz. mgr Klemensem Dziermańskim na czele. W marcu 1992r.  działalność została sformalizowana poprzez utworzenie środowiskowego koła emerytów i rencistów pożarnictwa (24 marca). Koło pod kierownictwem Klemensa Dziermańskiego  zostało włączone do struktur PZERiI dnia 4 kwietnia 1992r. Cztery dni później, zarząd tego koła wystosował pisemny apel do znanych ze społecznikowskiej pasji emerytowanych oficerów pożarnictwa i liderów strażackich, pożarniczych kół emeryckich Polskiego Związku Emerytów Rencistów i Inwalidów, w tym do najstarszego koła środowiskowego w Krakowie, które powstało 20 czerwca 1959r. W apelu zwrócono się  o tworzenie i zrzeszanie się w kołach środowiskowych. Zapowiedziano zwołanie spotkania ogólnopolskiego, w celu omówienia i przyjęcia zakresu i strategii działania, w celu obrony naszych praw i stworzenia sekcji branżowej, w ramach PZER i I. Głównym zadaniem sekcji branżowej miało być reprezentowanie wobec rządu i resortów, w sprawach nurtujących nasze emeryckie  środowisko pożarnicze. Apel spotkał się z żywą i pozytywną reakcją całego środowiska. Stał się  zarzewiem do działań w wielu miejscach. Został przyjęty z wielką ufnością i nadzieją, co do przyszłości naszego środowiska, wszak  dawał  szansę, możliwość na jego integrację. W ciągu kilku miesięcy powstały środowiskowe koła w 32 województwach. Świadczyło to o wykonaniu wielkiej pracy organizatorskiej przez dziesiątki działaczy. Koordynatorem tych działań był zarząd koła środowiskowego w Białymstoku: Klemens Dziermański- prezes, Jerzy Gadomski-wiceprezes, Janina Sienkiewicz-sekretarz, Franciszek Kuczyński-skarbnik oraz Robert Wasiliew, Walenty Simonienko, Anatol Klimowicz i Włodzimierz Fiedorowicz-członkowie. Ich działania wspierał Zarząd Główny Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów z ówczesną jego wiceprzewodniczącą Elżbietą Arciszewską, struktury terenowe tego związku oraz komendanci Państwowej straży Pożarnej. Niestety nie wszyscy. Z początkiem 1993r.- po konsultacjach- zwołano do Warszawy, spotkanie liderów  grup założycielskich   i przewodniczących kół środowiskowych. Spotkanie, na które przybyło 25 osób z 18 województw przeprowadzono w siedzibie … Zarządu Głównego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej, dnia 2 lutego 1993r. Miało ono burzliwy  charakter, a jego  dyskusja przepełniona troską o losy wielu emerytów i ich kondycję materialną, miała rzeczowy charakter. Jednym z owoców spotkania, które przeszło do historii naszego środowiska jako moment  założenia naszego ruchu, było powołanie  tymczasowego kierownictwa: Krajowe Przedstawicielstwo Pożarników Emerytów i Rencistów. Do tego gremium uczestnicy spotkania wybrali: Klemensa Dziermańskiego- przewodniczący, Bogusława Ignaszaka z Poznania, Włodzimierza Kobzę z Lodzi, Jerzego Kuczyńskiego i Włodzimierza Tessara z Warszawy. Ponad rok później, 18 lutego 1994r. Sejm  uchwalił ustawę o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W przepisach tej ustawy  uznano za równorzędną ze służbą w Państwowej Straży Pożarnej, służbę w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa i funkcjonariusza pożarnictwa, w tym osobom, które przeszły w stan spoczynku przed 1 lipca 1992r. Przyjęliśmy takie rozwiązanie z radością. Było ono spełnieniem podstawowego postulatu naszego środowiska. Niestety radość zmąciło wydane na podstawie lutowej ustawy rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych z dnia 24 maja 1994r. w sprawie szczegółowych zasad przeliczania uposażeń do celów emerytalnych. Okazało się ono w przypadku najniższych stanowisk rażąco niesprawiedliwe. Ponadto uderzało w osoby, które odeszły w stan spoczynku pod koniec l. 80.XX w. Propozycje w tym względzie, przekazane kierownictwu PSP przez Krajowe Przedstawicielstwo Pożarników Emerytów i Rencistów nie znalazły niestety uznania. Ponadto Komenda Główna stwierdziła, że przedstawicielstwo nie posiada uprawnień do udziału w konsultacjach społecznych. W tym czasie ujawniły się przeszkody natury prawnej, uniemożliwiające powołanie branżowej sekcji w ramach Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów. Wobec takiego obrotu sprawy przedstawicielstwo postanowiło zwołać  kolejne ogólnopolskie spotkanie. Jego zadaniem miało być powołanie samodzielnej organizacji. 20 lipca 1994r. w siedzibie Komendy Głównej PSP odbyło się ogólnopolskie spotkanie z udziałem 31 reprezentantów kół i klubów z 22 województw. Uczestnicy spotkania postanowili  rozwiązać Krajowe Przedstawicielstwo Pożarników Emerytów i Rencistów. Samo spotkanie przekształciło się w Zjazd Założycielski Związku Byłych Funkcjonariuszy i Pracowników Pożarnictwa Polskiego. Wybrano też Komitet Założycielski ZBF i PPP. Weszli do niego działacze z Białegostoku: Klemens Dziermański- prezes, Jerzy Gadomski-wiceprezes, Janina Sienkiewicz-sekretarz, Franciszek Kuczyński-skarbnik, Robert Wasiliew, Walenty Simonienko, Włodzimierz Fiedorowicz i Anatol Klimowicz-członkowie. Komitet Założycielski prócz prowadzenia bieżącej działalności i koordynacji prac terenowych kół i klubów, miał za zadanie przeprowadzić czynności organizacyjno –prawne zmierzające do rejestracji Związku i przygotowania I Krajowego zjazdu Delegatów. Związek Byłych Funkcjonariuszy i Pracowników Pożarnictwa Polskiego, został wpisany do rejestru stowarzyszeń przed Sąd Wojewódzki w Białymstoku 6 października 1994r. Jeszcze tego dnia Komitet Założycielski przekształcił się w Prezydium Zarządu Głównego ZBF i PPP z siedzibą w Białymstoku. Pierwszy Krajowy Zjazd Delegatów Związku Byłych Funkcjonariuszy i Pracowników Pożarnictwa Polskiego odbył się w dniach1-3 grudnia 1995r. na terenie Szkoły Podoficerskiej PSP, w Supraślu k/Białegostoku. Uczestniczyło w nim 50 delegatów i prezesów zarządów wojewódzkich. Zjazd dokonał m. in. zmiany nazwy związku na Związek Emerytów i Rencistów Pożarnictwa Rzeczypospolitej Polskiej. Siedzibą jego władz pozostał Białystok. Na czele władz krajowych stanęli: Klemens Dziermański- prezes i Franciszek Kuczyński-przewodniczący Głównej Komisji Rewizyjnej. Wkrótce ze względów zdrowotnych ustąpi z funkcji  przewodniczącego komisji Franciszek Kuczyński. Zastąpił inż. Witold Sękowski z Warszawy. Dla sprawniejszego funkcjonowania Związku, utworzono w Warszawie filię ZG. Na jej czele stanął Leszek Pierzchanowski– wiceprezes ZG. W trakcie pierwszej kadencji władz związku, przystąpiliśmy do Porozumienia Związków i Stowarzyszeń Służb Resortu Spraw Wewnętrznych i Ministerstwa Obrony Narodowej ( proponowana wcześniej nazwa-Federacja Związków i Stowarzyszeń Służb resortu Spraw Wewnętrznych ).. Reprezentantami naszego związku  byli Leszek Pierzchanowski i mgr Witold Gryc-wiceprezes ZG od1999r. 1 stycznia 1999r. zaczął obowiązywać nowy podział administracyjny Polski. M. in. na miejsce 49 województw utworzono 16 nowych. Reforma ta wymusiła  dostosowanie struktur wojewódzkich Związku, do obowiązującego podziału administracyjnego. W tym celu postanowiono  zwołać Krajowy zjazd Delegatów. Zjazd poprzedziła kampania wyborcza na poziomie nowych województw. Zwieńczeniem tego etapu w rozwoju Związku, był II Krajowy Zjazd Delegatów. Odbył się  on  w dniach 22-24 czerwca 1999r. na terenie Centralnej Szkoły PSP, w Częstochowie. Zjazd dokonał m. in. wyboru nowych władz Związku. Na czele ZG stanął LeszekPierzchanowski, a GKR Józef Goliński z Bydgoszczy. Wzruszającym momentem zjazdu, było nadanie godności Honorowego Prezesa Związku Klemensowi Dziermańskiemu- założycielowi naszego stowarzyszenia. Zjazd podjął uchwałę o przeniesieniu siedziby władz Związku do Warszawy. III Krajowy Zjazd Delegatów  przeprowadzono  w dniach 8-10 kwietnia 2003r. na terenie Centrum Naukowo-Badawczego Ochrony Przeciwpożarowej im. inż. Józefa Tuliszkowskiego w Józefowie k/ Otwocka w woj. mazowieckim. Zjazd wybrał nowe władze naczelne. Prezesem ZG został dotychczasowy sekretarz ZG mgr Jan Cała, a GKR dr inż. Henryk Jaworski z Warszawy. Godność Honorowego Prezesa otrzymał Leszek Pierzchanowski. Podczas uroczystego otwarcia zjazdu wręczono grupie naszych działaczy i osób wspierających Związek, Medale Jubileuszowe za zasługi dla Związku Emerytów i Rencistów Pożarnictwa. IV Krajowy Zjazd Delegatów obradował 16 i 17 czerwca 2007r. w Szkole Aspirantów PSP w Poznaniu. Delegaci powierzyli  mgr Janowi Cale i dr inż. Henrykowi Jaworskiemu pełnienie dotychczasowych funkcji w Związku. Pierwszy w historii naszego Związku, Nadzwyczajny Zjazd Delegatów,  odbył się 19 czerwca 2008r.  w Warszawie, na terenie JRG nr 4 przy ul. Chłodnej. Delegaci  przyjęli wtedy nowy statut Związku. V Krajowy Zjazd Delegatów przeprowadzono w dniach 7-9 czerwca 2011 r. Na czele wybranego przez delegatów ZG, stanął Albin Piątkowski ze Szczecina, a GKR – Andrzej Russek z Konina. Zjazd przyznał dotychczasowemu prezesowi ZG – Janowi Cale – także wiceprezydentowi FSSM RP, tytuł Honorowego Prezesa ZG ZEiRP RP. Od roku 2015 Prezesem został wybrany kol. Krzysztof Maślankiewicz

 

 

Historia i Dzień Dzisiejszy Komendy Powiatowej  Państwowej Straży Pożarnej w Myszkowie

Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w Myszkowie jest spadkobiercą   55-letniej historii, której początek datowany jest na dzień 1 lipca 1956 roku tj. datę utworzenia Powiatowej Komendy Straży Pożarnej. W pierwszych latach działalności Komenda posiadała 7 etatów, w tym 4 z przeznaczeniem do służby interwencyjnej. Uzupełnienie obsady, w czasie akcji gaśniczych, stanowili członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej w Myszkowie. Własnością OSP był również samochód gaśniczy, którym dysponowali – Star 20, będący jednym z trzech, w tym okresie typowym pojazdem pożarniczym w rejonie. Służbę pełniono w systemie 24×24 godz. W skład Komendy wchodziło Zawodowe Pogotowie Straży Pożarnej, które z chwila otrzymania odpowiedniej ilości etatów zostało przekształcone w Zawodową Straż Pożarną. Na komendanta nowo utworzonej Komendy został powołany starszy aspirant Piotr Gawroński. Siedzibą Komendy było jedno pomieszczenie przydzielone w budynku Miejskiej Rady Narodowej przy obecnej ulicy Kościelnej, natomiast Zawodowa Straż Pożarna mieściła się w budynku remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w Myszkowie.

Siedziba Zawodowego Pogotowia Straży Pożarnej mieszcząca się przy obecnej ulicy Kościelnej.

W tym czasie następował ustawiczny rozwój Komendy o nowe etaty oraz pojazdy pożarnicze. Budowę nowej typowej strażnicy, zlokalizowanej w obecnym miejscu, rozpoczęto w 1967r. a dwa lata później załoga przeniosła się do nowego obiektu.

 

Strażnicę zlokalizowaną w obecnym miejscu oddano do użytku w 1969 roku.

W 1971 r. na stacji Myszków – Światowit ma miejsce katastrofa kolejowa. Poszkodowanych zostało 12 osób, jedna zmarła.

Kolejna reorganizacja wynikająca ze zmian administracyjnych ma miejsce w 1975 r. Zostaje wówczas utworzona Komenda Rejonowa Straży Pożarnych. W kwietniu 1986r. dochodzi do groźnego pożaru w budynku Myszkowskich Zakładów Papierniczych. Żywioł ogarnął świetlicę, bibliotekę, ośrodek zdrowia. W działaniach wzięło udział 14 sekcji.  W roku następnym żywioł pożaru dotknął budynek Szkoły Podstawowej w Kroczycach. Spłonął dach budynku oraz pomieszczenia na strychu. Akcję gaśniczą prowadziło 10 sekcji.

Odrębny etap w historii Jednostki wiąże się z datą 1 lipca 1992 r. kiedy powstaje Państwowa Straż Pożarna. Komenda Rejonowa liczy 12 osób a Jednostka Ratowniczo- Gaśnicza 49. Zakres obowiązków stawianych przed jednostką ulega znacznemu poszerzeniu o zadania z zakresu   ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego i medycznego. W roku następnym zlikwidowane zostają Zakładowe Zawodowe Straże Pożarne w dwóch największych zakładach pracy na terenie miasta – w Mystalu i Papierni. Zatrudnienie w Komendzie Rejonowej znajduje wielu strażaków likwidowanych jednostek. W związku z utworzeniem powiatów z dniem 1 stycznia 1999 r. powstaje, funkcjonująca obecnie, Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej. Terenem działania jest pięć gmin – Myszków, Koziegłowy, Niegowa, Poraj i Żarki. Powiat liczy 72 tys. mieszkańców. Komenda posiada obecnie 68 etatów  a służbę pełni 15 oficerów, 20 aspirantów, 14 podoficerów i 16 szeregowych. Tabor samochodowy stanowi osiem pojazdów specjalnych oraz cztery gaśnicze. Do najtrudniejszych akcji prowadzonych w ramach funkcjonowania Państwowej Straży Pożarnej należy :

  • w sierpniu i wrześniu 1992 – pożar kompleksu leśnego w Myszkowie – Helenówce oraz Masłońskim. Pożar ogarnął łącznie 200 ha.
  • w kwietniu 1996 roku 15 zastępów straży pożarnych zmagało się z pożarem lasu w Czarnym Kamieniu gm. Żarki. Pożar objął 76 ha lasu sosnowego.
  • w styczniu 2003 r. usuwanie skutków wycieku 2 ton oleju opałowego do cieku wodnego w Myszkowie przy ul. Wapiennej. Skażenie na odcinku 2 km likwidowano 3 tygodnie.
  • w czerwcu 2006 r. – usuwanie skutków wycieku 10 000 litrów oleju napędowego z uszkodzonej cysterny samochodowej w Koziegłowach. Wyciek na długości 300 m. objął całą szerokość drogi oraz pobliskie posesje. Podjęte działania uchroniły pobliskie ujęcie wody przed skażeniem.

-w maju 2009 r. – pożar restauracji „Dwór Kasztelana” w Koziegłowach. Żywioł ogarnął 550 m kw. powierzchni. Straty sięgnęły 800 tys. zł a uratowane mienie oszacowano na ponad 3 mln zł. Akcję prowadziło 46 zastępów.

w maju 2010 r. – akcja przeciwpowodziowa prowadzona we wszystkich gminach powiatu. Podjęto 350 interwencji polegających na budowie wałów przeciwpowodziowych i wypompowywaniu wody z zalanych obiektów.

Ponadto strażacy Komendy brali udział w akcji gaszenia pożarów na obszarach leśnych Kuźni Raciborskiej w 1992 roku, usuwania skutków powodzi w Miechowie w 1997 roku, Sandomierzu w 2001 roku  i wielu innych akcjach poza własnym rejonem działania.

W okresie 55 lat funkcjonowania myszkowskiej Komendy jednostką kierowali :
mjr  Piotr Gawroński – w latach  1956r – 1977 r.  
ppłk.  Lech Kluska – w latach 1977 r. –1986 r.
Jarosław Wojtasik  – w latach 1986 r.  1991r.
bryg. Dariusz  Caban –  w latach 1991 r.-  2014 r.
bryg.  Krzysztof  Migalski  – w latach  2014 r.- 2016 r.
bryg. mgr inż. Sergiusz Wiśniewski  – od czerwca 2016 r.

 

Na przestrzeni lat obserwowany jest stały wzrost liczby zdarzeń. W latach 1956 – 91 liczba zdarzeń w roku oscylowała w okolicy 100. Obecnie liczba podejmowanych interwencji w ciągu ostatnich pięciu lat waha się od 1144 do 1992.

W 2002 r. powstała koncepcja rozbudowy budynku Komendy o między innymi dodatkowe stanowiska garażowe, zintegrowane stanowisko dyspozytorskie, salę sportową i szkoleniową

 

Obiekt KP PSP w Myszkowie przed rozbudową w 2008 roku

Prace budowlane rozpoczęto w styczniu 2008 roku a efekt inwestycji został osiągnięty w czerwcu 2009r. Przekazanie zmodernizowanego budynku do użytkowania zbiegło się z uroczystością nadania sztandaru we wrześniu 2009 roku.

 

Nowo powstały obiekt z roku 2009 roku

Uroczystość nadania sztandaru we wrześniu 2009 roku


Otwarcie do użytkowania zmodernizowanego budynku Komendy we wrześniu 2009 roku